عشق پاک است و زلال

   باشکوه است و جلال

عشق آن صوت دل انگیز بلال

    معنی اشک و وصال

عشق معنای امید وزندگی

     رمزوراز بندگی

عشق پرواز دل و بالندگی

    عشق یعنی دوری از هر خستگی

عشق زیباومقدس چون بهار

     عشق یعنی دیدنِ روی زیبای نگار

عشق یعنی رفتن از هر بیکسی بر آن دیار

     عشق معنای وصال و انتظار

عشق آبی رنگ دریای خدا

      عشق بر درد بی درمان دل همچون دوا

عشق مانند شفا

       عشق از هرنوع سیاهی ها جدا

عشق را باور نما

         عشق لبخند دل است و بی ریا

پس بخند وشاد باش

         عشق باران امید است و وصال

عشق آن صوت نفسهای تو بر   ساعت این زندگیست

          عشق پاک است و زلال

باشکوه است و جلال

به گزارش پایگاه خبری تحلیلی قم فردا، طعم تلخ تنهایی «دالو منیژه» (در زبان بختیاری به معنای پیرزن) را نمی توان وصف کرد زیرا این دنیای بزرگ هیچ جایی را برای وجودش باقی نگذاشته است جز گوشه ای خلوت و سرد که نه زمستان می شناسد و نه تابستان و نه هیچ فصل دیگری را.

این پیرزن ۶۵ ساله ساکن روستای حاج حسن آقا شهرستان اندیکاست که نزدیک به ۱۰ سال است با استفاده از دست هایش راه می رود.

این داستان تلخ و غم انگیز با اینکه امروزه شرایط فعلی زندگی بسیاری ست اما در دوران کهولت و ناتوانی، آن هم به تنهایی غیرقابل تصور است.

پیرزن قصه ما در اوایل جوانی شوهر می کند و پس از چندی در حالی که دختر پنج ماهه ای در شکم داشته است، شوهرش را از دست می دهد و با همه گرفتاری ها، تنها فرزندش را بزرگ می کند.

با تحمیل شرایط سخت زندگی، پس از چند سال به اجبار با مردی که از او بزرگ تر بوده و دو پسر هم از ازدواج اولش داشته پیوند زناشویی می بندد اما این بار نیز بخت با او یار نبوده و دو پسر خود را که حاصل این ازدواج بود هر بار در همان بدو تولد از دست می دهد و همه سهم او از دو بار ازدواج تنها یک دختر می شود.

فرزندان تنی و ناتنی از شیره جان مادر می چشند، بزرگ و بزرگ تر می شوند و از آنجا که روزگار بی وفاست در نهایت هر کدام به سراغ زندگی خود می روند و وی را تنها می گذارند.

«دالو منیژه» که سختی های روزگار انواع و اقسام بیماری ها را بر سرش فرود می آورد بسیار نحیف و ضعیف می شود و سرانجام به دلیل زمین خوردن ساده زمین گیر می شود و برای همیشه با پاهایش خداحافظی می کند.

پیرزن خسته و درمانده و رنجور بار دیگر دست از تلاش برنمی دارد و راهی برای حرکت پیدا می کند، راهی که سخت اما تنها مسیر زنده ماندن دوباره او را نشانش می دهد.

پیرزن این بار با تکیه بر دستانش، گام برمی دارد و مشغول گذران زندگی می شود اما روزگار حسود همسر دومش را از او می گیرد.

از یک سو دوری فرزندان، از سوی دیگر عدم توانایی برای راه رفتن و از دست دادن همسر، دوباره شرایط زندگی را برایش سخت تر می کند و او را مجبور می سازد همه کارهای خود را حتی تا مسافت ۲۰ کیلومتری با کمک دست های نحیفش طی کند و انجام دهد.

اتاق «دالو منیژه» که بیشتر شبیه دخمه است همه زندگی اش را در یک زیرانداز، قوت لایموت و میهمان همیشگی اش گربه هایی سیاه و لاغر خلاصه می کند. نه لباس گرمی، نه فرش و کفپوشی برای گرم نگه داشتن خود و اتاقش و نه کلامی و صدایی که با آن به گفت وگو بنشیند…

او همه زندگی اش را از مستمری کمیته امداد و یارانه می گذراند و این مقدار حتی جوابگوی نیازهای درمانی او نیست.

بد نسیت مسئولان سری به این مکان بزنند و با از نزدیک جویای حالش شوند شاید دلی به رحم آید و آرزوی این پیرزن را پیش از چشیدن طعم مرگ که بالشتی نرم و یک وعده غذای گرم است برآورده کنند…

به راستی بزرگ ترین دردی که پیرزن در دل دارد غم هجرت فرزندانش است یا عدم بی توجهی مسئولان؟ «دالو منیژه» امروز بیشتر منتظر چه کسانی ست؟ فرزندانی که با خون دل بزرگ کرد و سر و سامان بخشید و یا مسئولانی که با یک تلنگر و اشاره می توانند زندگی صدها تن چون این پیرزن تنها را دگرگون کنند؟!

   به پیامک گوشی اش نگاه می کند: 
«می تونی یه کار با 600 هزار تومان حقوق برایم پیدا کنی؟»

     از آن روز دغدغه اش همه این می شود. یافتن شغلی درخور دختری مذهبی ، تنها و غریب. دیگر آرام و قرار ندارد. احساس شرم می کند اگر نتواند برایش کاری کند.
     از همه ی سابقه دوستی و اداری اش مدد می گیرد. غرورش را کنار می گذارد سراغ هر کسی می رود. بسیاری را رد می کند. 
     تا اینکه روزی لبخند می زند. با خود می گوید حالا می توانی برایش پدری کنی. به ذوق دخترک فکر می کند وقتی خبر یافتن شغل مورد علاقه اش با همان شرایط نزد شخصی امین را می شنود.
     ذوق و لبخند رضایت دخترک گویا همه ی خستگی اش را از تن به در می کند.
     در اولین فرصت به دخترک پیامک می زند تا خبر خوشحال کننده اش را بدهد. از جوابی که دریافت می کند بهت می کند؛ «شما؟»
    نشانی می دهد. 
    تعجبش بیشتر می شود وقتی این جواب را دریافت می کند: «نمی شناسمتون. این شماره رو از کجا آوردین؟!!»
    با خود می گوید لابد خطش را عوض کرده است به نشانی ای که از وی داشته یادداشت می فرستد که : «گویا اتفاقی افتاده! موضوع چیست؟!»
    ... و روزها می گذرد و می گذرد و خبری از دخترک نمی شود. 
    احساس توهین و تحقیر شدن می کند. موضوع را نه تنها باور بلکه درک نمی کند. مطمئن است که تصمیم ناشی از سوتفاهمی است و شاید شیطانی در میان. با خود می گوید کاش دخترک لااقل حرفش را می زد تا بدون فکر تصمیم نگیرد.
    یادش می آید که دنیا بسیار کوچک است و اگر یک عمر هم سپری شود باز باید برای طلب حلالیت سراغش بیاید، اگر از مکه ای که رفته برایش چیزی باقی مانده باشد.

تکه تکه خاطرات شکسته را کنار هم چیدم

تکه تکه روزهای از دست رفته را

اما تو نبودی...

چقدر جایت میان خاطراتم خالی بود

در تمام آن روزها

چقدر به احساس بودنت نیاز داشتم

چقدر...

حالا تو هستی

جایی دورتر از گذشته و نزدیکتر به روزهای در پیش

جایی میان خاطرات بارانی این روزهایم

جایی....

دل نگرانی هایت ، دل نگرانم می کند

چقدر حرف برای گفتن با تو دارم

و چقدر واژه کم می آورم امروز برای از تو نوشتن

کودک درونم خعععلی بیشور شده!!!
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
تازگیا به ندای درونم شماره داه :|

دلگیرم

از دنیآ و روزگآرش

از بی کسی هآ و سکوت هآ!

این منم که اینگونه خسته ام

منی که همیشه خوب بودم و خندآن

منی که خنده هآیم مثآلی بود به مثآل ضرب المثل!

نمی توآنی بفهمی و البته عجیب هم نیست برآیم!

چون “تـو”، “من” نیستی!

پس لطفا قضآوتم نکن...

خالی ام از حرف

پُرم از دلتنگی

تشویش هجرت باران

خسته ام از اندیشه ..دلگیرم از سوالات بی انتها

آلوده ام به روزمرگی

دورم از عشق

بی میلم به گفتن یا نگفتن

حنجره را  رغبتی به فریاد نیست

تلخم  ..نا پاکم ..مبهوتم ..دل چرکینم ..خشمناکم

از خود فرسنگها فاصله دارم  ..فاصله ای که کم نمی شود

در عذابم ..در تب و تابم ..در التهابم

خسته ام  ...خسته ام از تکرار ..از تکرار لبخند بی ریشه ! میان

این درد تا درد بعدی ..

فرسوده ام ..رنجورم ..خسته ام ..خسته ام ..

کجاست بارانی از عطوفتِ بی منت تا نمناکم کند ...

کجاست دستی تا بگیرد دستم از روی  مِهر...

کجاست آن در که به نور باز شود ..

کجاست باران

کجاست...

گاه هایمان ” هرزه ” شده اند
آغوش هایمان بوی ” هوس ” گرفته اند
قول هایمان ” بی اعتبار ” است
حرف هایمان ” خالص ” نیست
عشق هایمان ” پوشالی ” شده است
محبت هایمان ” قلابی ” شده
خوبی هایمان فقط ” تظاهر ” به خوبی ست
عبادتمان همه چیز است جز ” بندگی ” خدا . . .
رنگ و لعاب صورت ها هر روز بیشتر میشود
و رنگ و لعاب دل ها هر روز کم تر . . .
افکارمان ” غربی ” شده است
آزادی از نظرمان آزاد بودن پوشش است نه آزاد بودن عقیده ,
همه کارها را با پاداش میخواهیم
اما تا این که جزا ببینیم فریادمان به آسمان میرسد . . .
فرهنگ اصیل خودمان را کنار گذاشته ایم و فرهنگ به اصطلاح ” مدرن ” را برگزیده ایم
شلوار پاره میپوشیم چون ” مد ” است !
لباس های ساده و مناسب را کنار میگذاریم چون ” افت کلاس ” است !
شعار میدهیم بدون ” عمل ” . . .
قضاوت میکنیم بدون ” عدل ” . . .
سوال من این است ما در کدام نقطه از انسانیت ایستاده ایم ؟